Evaluaties in ons vak
Over iedere training ontvang ik een evaluatie wat “de deelnemers ervan vonden”. Bij de evaluatie oordeelt een (onderwijs)leek over de inhoud (die ik niet altijd maak…), de overgangen/onderdelen, de vorm van en tijd besteedt aan de oefening, het thema überhaupt maar bovenal de trainer. En dat pakt niet altijd positief uit… De titel van deze blog ontving ik ooit en ik voelde me een 6-jarige die een “en toen-en toen-en toen-verhaaltje” had verteld, zonder enige kennis of vaardigheden.
De gestuurde deelnemer
Als de deelnemer geen zin in het onderwerp heeft maar móet deelnemen dan werkt dat vaak door in de evaluaties. Als trainer leer je tijdens je opleidingen authentieke selectiviteit te gebruiken: deel alleen datgene over jezelf wat de discussie/inhoud op dat moment ondersteunt/verheldert. Zo kreeg ik eens terug dat ik gemaakt overkwam door deze trainersvaardigheid. Au!
Feedback op élke keuze
Op ontelbare momenten tijdens de training sta ik op een T splitsing (of 12-sprong!) als procesbegeleider. Er is altijd wel iemand die iets over de keuzes (en de daaraan effecten/gevolgen) vindt. Als er een lastig leermoment was keert de weerstand zich soms tegen de acteur of trainer. Of: ik ben blijkbaar te open, dat verander ik en dan krijg ik terug: “Je vraagt wel openheid van ons als deelnemer maar ik ken je eigenlijk helemaal niet, vertel ook eens iets over je eigen valkuilen”. Zo lijk ik het nooit goed te doen.
Hoe voorwaarts?
Ik zal ermee moeten ‘zijn’ dat ik nooit iedereen volledig tevreden kan stemmen. Ik hou me vast aan Brené Brown’s heldere en rakende quote:
“If you are not in my Arena – also getting your ass kicked – I am not interested in your feedback”.
Haar punt: laat kritiek van anderen niet te pijnlijk zijn en je kwetsen. Met steun van Theodore Rooseveld die haar voorbeeld was en ooit zei:
“Don’t take criticism from people who aren’t being brave with their own lives.”
Ik oefen voort…
