De ander houdt het juist vást!
Iemand die zich druk maakt over een situatie, gedrag van de ander of eigen gevoel is daar enorm mee bezig. Zeggen: ”Joh, gewoon loslaten, zo belangrijk is dat nou ook weer niet!”. Dat is wel het laatste waar de ander op zit te wachten. En toch doen we het allemaal regelmatig. Een vriend vertelde onlangs zelfs dat zijn psycholoog het had gezegd, we hadden er een gesprek over hoe het hem frustreerde dat hij dat gezegd had en dat het juist maakte dat hij zich er meer in vastbeet wat nog veel meer schaarse energie kostte.
Waarom zeggen we dat toch?
De ander is geraakt door iets of iemand, gekrenkt, boos of verdrietig of zelfs bang. We willen dat graag verlichten bij de ander. Het komt uit een goed hart en heeft een positieve intentie maar het werkt niet. Het effect is juist dat de ander (door het gemis van empathie) de luiken sluit en niet meer gaat delen wat haar/hem bezighoudt. En dat brengt verwijdering en eenzaamheid.
Wat dan wel? Draai je samen ernaartoe!
Beweeg er juist naartoe. Pak het vast, onderzoek, vraag door, blijf erbij, ont-dek, verdiep, benoem, stel waardevrije benieuwde vragen en vat op het einde samen. Onderdruk je neiging om te zeggen dat de ander het gewoon los moet laten omdat het onderwerp jou niet interesseert of raakt. Met andere woorden: wees er voor de ander en duik “The Rabbit hole” in. Hélp de ander om er heel langzaam eerst in te ontspannen, en daarna, op den duur, pas los te laten. Dit vraagt reflectie, onderzoek zodat de ander zich daar anders toe verhoudt.
Onthoud:
Loslaten is geen cognitieve beslissing of commando!
We houden het vast met een reden.
Het dient zich aan met een doel en is belangrijk.
Het is een proces en vraagt aandacht.
