Levensthema’s…
Tijdens coaching vertelt hij over zijn thema welke zich onlangs aandiende. Zijn leidinggevende gaf hem ‘mandaat’ die niet vastgelegd was in procedures, regels of titels. Hij kreeg meer ruimte dan anderen en werd niet afgerekend op een target. Carte blanche… dat is nogal een blijk van vertrouwen! Dat wil iedereen toch? Hoe heerlijk! Maar nee… dit zette mijn coachee een beetje op slot. Wie ben ik dat ik dat verdien? Ik ben toch niet zo bijzonder? Ik zie mezelf niet zo. Dit is te veel lof en eer voor mij. Straks stel ik teleur.
Mag ik vliegen, van mezelf, van anderen?
Min coachee refereert aan het lied “Vlieg dan toch!” van Daniel Lohües. Daarin zingt Daniel iets van: “Vlieg met vleugels van wax naar de zon”… Als je te hoog vliegt smelten je vleugels door de warmte en val je terug naar de aarde. Dat is zijn angst, dus beter maar helemaal niet vliegen? Daarbij leert onze Calvinistische cultuur ons: doe maar gewoon, beide benen op de grond. Iedereen is gelijk, jij bent niet beter dan de rest. We leren het in onze opvoeding en dragen het zo on leven mee in en impregneren zelfs onze kinderen ermee: doe jij ook maar normaal….
Bijzonder zijn
… is ieder mens! Eenieder van ons heeft een set van specifieke talenten die ons bijzonder en uniek maken. Zo ook mijn coachee. Waar zijn leidinggevende een visionair is maar de link met de praktijk en werkvloer mist brengt mijn coachee dat wel mee. Mijn coachee is dus essentieel in het oplossen van complexe problemen in een pragmatische manier van kijken en praten. Zonder mijn coachee verliest de visionair de verbinding met de troepen achter hem! Dus dat is zijn kwaliteit en daarvoor mag hij eer en lof ontvangen. Of hij het kan aan nemen? Hij is er volop mee aan het werk. Ik heb vertrouwen in mijn coachee. Dit gaat hem lukken.
Het gedicht van Marianne Williamson verwoord Grootsheid en Nietigheid prachtig. Een belangrijk citaat gaat over het overwinnen van angst en het omarmen van je innerlijke kracht en potentieel welke elke mens heeft:
“Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn. Onze diepste angst is dat we buitenmate krachtig zijn. Het is ons licht, niet onze duisternis die ons het meest bang maakt. We vragen onszelf af: ”Wie ben ik om briljant, schitterend, getalenteerd en legendarisch te zijn?”
Zowaar, wie ben je om dat níet te zijn? Je bent een kind van God. Jezelf klein maken dient de wereld niet. Er is niets verlichts aan krimpen zodat andere mensen om je heen zich niet onzeker gaan voelen. We zijn geboren om de glorie van grotere die in ons is, tot uitdrukking te brengen. Het is niet slechts in enkelen van ons aanwezig, maar in iedereen. En als we ons eigen licht laten schitteren, geven we onbewust toestemming aan andere mensen om net zo te zijn. Terwijl we bevrijd worden van onze angsten, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch en onbewust de ander”.
Waar ken je het van? Het word vaak ten onrechte toegekent aan Nelson Mandela die het gebruikte tijdens zijn inauguratie in 1994. Ere wie de eer toekomt, in dit geval auteur en spiritueel docent en filosofe Marianne Williamson.
