Gratis talent
Ik ben een talenmeisje. Ik leer ze makkelijk, heb een grote vocabulaire-idioomkennis die actief blijft. Ik spreek ze makkelijk en met veel plezier. Mijn uitspraak is vaak lijkend op native speaker. Zowel mijn Engels (meer Amerikaans/Canadees), Frans (wel wat weggezakt) en Duits (native speaker) na zowel in Duitsland en Zwitserland gewoond en gewerkt te hebben. Ik ‘morph’ makkelijk mee met het accent van de regio waar ik ben. Mijn plat Zwitserduits en Grieks ging over de jaren heen helaas verloren door niet meer gebruiken. Mijn Spaans leerde ik pas op oudere leeftijd (19) en dat blijft een gevechtje. Maar over mijn gedegen talen ontvang ik regelmatig complimenten.
Schaamtegevoel
Ik vind dat lieve compliment soms lastig. Ik heb het talent zomaar van paps meegekregen en ik doe er niets (lijkt het dan) voor toch? Wat natuurlijk niet klopt want er zitten vele uren studie in. Mijn sterke talen hebben 12 opleidingsjaren aangetikt. Alleen mijn Spaans niet, en die is dus meteen zwak (3 jaar). Leidend is dat bedanken voor iets waar ik (voor mijn gevoel) niet zoveel invloed op heb (gehad) voelt een beetje als iets pikken wat niet van mij is. Het “imposter syndroom” wordt geactiveerd.
Over de generaties heen
Dit neerschrijvende bedenk ik me ineens, van wie zou mijn vader het hebben ontvangen? Hij was erg verlegen ik hoorde hem vrijwel nooit talen spreken helaas. Ook zijn ouders heb ik nooit vreemde talen horen spreken dus mijn onderzoek loopt daar dood. Ooit stuurde mijn vader me als 14-jarige een Frans Politiebureau in omdat we verdwaald waren in Parijs met de sleurhut (ik had pas 2 jaar Frans) omdat hij zelf niet durfde. Ik vond het natuurlijk doodeng als jonge verlegen puber. Het heeft me geholpen iets in de rekzone te doen wat spannend was. Daar ligt namelijk onze groei. Wanneer deed jij iets wat beheersbaar spannend was?
